każdy ma chwile, że by to wszystko jebnął i patrzy w lustro jak łzy mu ciekną.

Pogubiłam się już w samej sobie...

Nie mam już siły na nic... Zamknęłam się przed ludźmi, zupełnie się zmieniłam...

Gdy tak wczoraj siedziałam wieczorem, z słuchawkami w uszach, pisząc z moim kolegą... Zastanawiam się, gdzie podziała się ta wesoła, miła, towarzyska, otwarta i ciesząca się wszystkim Kinga? 

To na pewno jest spowodowane tym, że zmieniłam swój tok myślenia, ale także sytuacjami, które mnie spotkały, rzeczami, które rozumiem dopiero teraz... Z jednej strony się cieszę, bo pod paroma względami zmądrzałam i dojrzałam...

Nie wiem... Boję się... ILEŻ MOŻNA BYĆ BEZNADZIEJNIE SMUTNYM?
Na prawdę czuję się źle... Ciągły smutek i panika przed wszystkim. Coraz częstsze olewanie świata rzeczywistego...